CZASOWNIK
incumbir po polsku
iŋkumˈbiɾ
- -ir
- nieprzechodni
co znaczy incumbir
należeć do obowiązków, spoczywać na kimś, dotyczyć
Obowiązek lub odpowiedzialność
Zazwyczaj używany w trzeciej osobie liczby pojedynczej lub mnogiej z zaimkiem dopełnienia dalszego (me, te, le, nos, os, les).
Esa tarea no te incumbe a ti.
To zadanie nie należy do twoich obowiązków.
Incumbe al Estado garantizar la seguridad de los ciudadanos.
Na państwie spoczywa obowiązek zagwarantowania bezpieczeństwa obywatelom.
dotyczyć, obchodzić
Zainteresowanie lub sprawa
Często używane w zwrotach negatywnych, aby wskazać, że coś nie jest czyjąś sprawą.
Lo que yo haga con mi vida no le incumbe a nadie.
To, co robię ze swoim życiem, nie powinno nikogo obchodzić.
Konstrukcje
incumbir a [persona]
Używane z przyimkiem a, wskazując osobę, na której spoczywa obowiązek. Często występuje z zaimkiem osobowym w celowniku: me incumbe, te incumbe itd.
Te incumbe a ti tomar la decisión.
To do ciebie należy podjęcie decyzji.
Zwroty
en lo que me incumbe
w tym, co mnie dotyczy / jeśli o mnie chodzi
por lo que a mí me incumbe
co do moich obowiązków / z mojej strony
Synonimy
atañerdotyczyć
Bardziej ogólne 'dotyczyć', mniej nacechowane obowiązkiem; często używane w odniesieniu do spraw, tematów (np. en lo que atañe a...).
correspondernależeć do
Może oznaczać 'należeć do obowiązków', ale również 'być właściwym, stosownym' lub 'odpowiadać (w korespondencji)'. W znaczeniu powinności formalniejsze.
competirnależeć do kompetencji
Ma dwa znaczenia: 'należeć do obowiązków' (synonim incumbir) oraz 'rywalizować'. W kontekście obowiązku rzadsze i bardziej książkowe.
tocarprzypadać (w udziale)
Bardziej potoczne, często używane w mowie: 'te toca a ti' = 'twoja kolej, twój obowiązek'. Nieformalne w porównaniu z incumbir.
Antonimy
desentendersenie poczuwać się do czegoś
ignorarignorować